Nasze mody i muzyka ...

  Moda

Dzwony - Były todo bólu obcisłe spodnie (kupowało się specjalnie za małe, następnie wciskało się je na mokro w wannie i pozostawiało do wyschnięcia na ciele), z bardzo mocno rozszerzanymi od kolan nogawkami w kształcie dzwonu. Spod nogawki pod żadnym pozorem nie mogły wystawać buty (najczęściej "koturny"). Dopuszczalne było wszywanie w dolną część nogawki, szerokich klinów. Dla podniesienia efektu, w tylniej kieszeni spodni można było umieścić grzebień, im większy tym lepiej. "Dzwony" były obowiązkowym elementem ubioru, całej naszej czołówki estradowej.

Super Jeansy - musowo zakupione za dolce lub talony w Pewexie. Kosztowały nieraz fortunę. Alternatywą był zakup używanych na ciuchach w Rembertowie lub pod Halą Mirowską. Dźinsy takie nosiło się do przysłowionego rozpadu - kilka lat.

Fartuszki szkolne (mundurki) - w czasach kiedy nauczyciele w szkołach mieli władzę absolutną, a uczniowie odpowiadając na ich pytania przyjmowali pozycje "baczność", istniał powszechny obowiązek noszenia fartuszków szkolnych. Pojawienie się w szkole w ubraniu cywilnym, było równoznaczne z odesłaniem ucznia do domu ze stosowną uwagą w dzienniczku. Początkowo fartuszki szyte były z czarnego materiału typu "podszewka". W późniejszym okresie, wraz z upowszechnieniem materiałów z włókien syntetycznych, pojawiły się mundurki "nonajron" w kolorach granatowych, czasami bordowych lub ciemno zielonych. Mundurek chłopięcy miał krój podobny do kurtki "pilotki" z dwoma kieszonkami na piersi. Dziewczęcy był dłuższy, ściągnięty w pasie paskiem z tego samego materiału. Istniały jeszcze tzw. "krzyżaczki" czyli fartuszki na ramiączka krzyżowane na plecach. Wszystkie miały jeden wspólny element: biały kołnierzyk przypinany na guziczki. No i oczywiście tarcza szkolna na rękawie. Pojawienie się w mundurku szkolnym na podwórku było dalece niestosowne i wywoływało uzasadnione drwiny kolegów... zwłaszcza że kolor był...

Juniorki - zalecane przez Ministerstwo Edukacji ortopedyczne obuwie szkolne. Charakteryzowały się grubą płaską i bardzo sztywną podeszwą. Kompletnie nie nadawały się do biegania, a tym bardziej do gry w piłkę.

Odry - popularna nazwa polskich dżinsów produkowanych przez szczecińskie zakłady "Odra". Podróba nie wyszła jednak zbyt dobrze. Chodzenie w Odrach było "obciachem". Nie chciały się wycierać (nawet pod pumeksem) i miały jakiś taki blady fioletowaty kolor. Na dżinsy mówiono też czasami "teksasy" lub "lewisy".

Rurki - tak nazywano obcisłe spodnie. Nawet najbardziej wąskie rurki dawało się jeszcze zwęzić. Zakładanie rurek wymagało sporej gibkości ciała i ostrożności. Decydującym momentem było przeciśnięcie stóp przez koniec nogawek. Oczywiście robiło się je z normalnych spodni przez odpowiednie zszycie nogawek.

Tarcza szkolna - metoda znakowania uczniów szkolnych. Tarcza wykonana była z czegoś co przypominało filc, z napisami z białej gumy. Szkoły podstawowe nosiły tarcze koloru granatowego, a średnie koloru czerwonego. Na tarczy widniał numer szkoły, pod którym był napis mówiący czyjego imienia jest szkoła. Tarcze należało naszywać na lewy rękaw mundurka szkolnego, lub na lewej piersi. Był to podstawowy i bezwzględnie egzekwowany obowiązek każdego ucznia. Powstawały przeróżne techniki mocowania tarcz, które pozwalały na błyskawiczne usuwanie i przytwierdzanie tarczy do mundurka.

Worek na kapcie - można było do szkoły przyjść bez książek, ale worek był bezwzględnie obowiązkowy. Worki były najczęściej szyte przez mamy. Czasami obowiązywały hafty z danymi ucznia. Dobrze sprawdzał się jako broń zamachowa w czasie polekcyjnych bójek.

Wzorowy uczeń - odznaka przyszywana do mundurka za karę za kujoństwo. Miała na celu ostrzegać społeczność szkolną przed niepewnymi, podejrzanymi jednostkami.;)

Muzyka

Ze wspomnień: "...ale w głowie mam ekran czarno-białego telewizora i takie "gwiazdy" koncertów życzeń jak: akuratna Maryla Rodowicz, jej klon - Urszula Sipińska, "fantastyczny" Jerzy Połomski, boski Karel Gott, słodka Helena Vondrackova, "zmysłowa" Kati Kovacs, gruby Demis Rusos, "zjawiskowa" Abba brodząca w dmuchanych poduszkach... o totalach z festiwalu w Kołobrzegu, czy usiłujących śpiewać po polsku zagraniczniakach z festiwalu w Sopocie nie wspominając. Był też super festiwal Eurowizji (hi...) i kiczowaty festiwal w Opolu. Fajne były tylko panienki z tanecznej grupy Sabat wyginające się przy motorach ..." (przypis z forum internetowego).

Fani muzyki rozrywkowej - grupa osób "słuchająca" głównie muzyki disco-pop. Z grup najpopularniejsze były szwedzka ABBA i płyta "Waterloo" z 1974r, niemiecki zespół Boney-M (1976r), gwiazdy glitter-pop itp; [...]
...Przecież rządziło wtedy ELO. Mega hiciorzasty Garry Glitter (Oh, R'n'R z 1974r), Smokey. Dużo było zespołów (jak i dziś) jednego albo paru wielkich hitów: Mud, Sweet... Italo disco też już wtedy się zaczynało - Drupi [...]  Po za wymienionymi wcześniej to Joe Dolan, Tom Jones, Arabesque, Joe Dassin, Belle Epoque, Pussy Cat, Eruption, Demis Roussos, długo by jeszcze wymieniać szczególnie takich "jednego przeboju" jak choćby Harry Nilsson czy Renee & Renato, Tina Charles, Biddu Orchestra, Baccara, Amanda Lear...  można jeszcze dorzucić George Baker Sellection i słynne "Una Paloma Blanca" i Goombay Dance Band - "Sun of Jamaica"...

Podstawowy sprzęt fana muzyki - ZK-140

Fani muzyki rockowej - grupa osób słuchająca muzyki rockowej, głównie grup angielskich, irlandzkich i ... polskich. Z grup najpopularniejsze były grupy: Pink Floyd (1972 - płyta Ciemna Strona Księżyca), szkocki Nazareth (płyta Razamanas z 1973r), Deep Purple (koncert Made In Japan), Procol Harum (Bielszy odcień bieli i płyta Grand Hotel z 1973r., w 1976r koncert w Sali Kongresowej), węgierska Omega i Lokomotiv GT, niemiecki Kraftwerk i jego utwór Autobahn (1974), polskie grupy - SBB Józefa Skrzeka oraz BreakOut Tadeusza Nalepy, Budka Suflera z nagraniem "Sen o dolinie" (1974r). Nagrania dostarczały oryginalne płyty oraz Program III Polskiego Radia. Z radiowej Trójki najbardziej znanymi prezenterami prezentującymi muzykę rockową byli:

• Piotr Kaczkowski i jego audycje - "Zapraszamy do Trójki", "Fonomax - wydanie dla fonoamatorów", "W tonacji Trójki". Podbił serca słuchaczy proponując wybierany starannie z napływających ze świata propozycji swoisty kanon muzyki rockowej, której warto słuchać, którą trzeba poznać. Jego gust muzyczny zaakceptowały całe pokolenia słuchaczy Trójki. Jest współtwórcą charakterystycznego stylu Trójki.
• Wojciech Mann i jego audycje w Trójce:  "Radiomann", "Bielszy Odcień Bluesa", "W tonacji Trójki" i inne. Popularyzator i miłośnik bluesa.
• Marek Gaszyński - popularyzator polskiej muzyki rockowej: Krzysztofa Klenczona, SBB, Czesława Niemena, Stana Borysa i wielu innych.

Fani muzyki progresywnej - współczesny rock progresywny tkwi korzeniami głęboko w swojej historii, w progrocku lat 70-tych. Wielki rozkwit progresywnego grania, jaki miał wtedy miejsce, zaowocował powstaniem wielu wybitnych zespołów, jak King Crimson, Genesis, Yes, ELP, by wymienić tylko te najsławniejsze. Ich muzyka zachwycała i zachwyca nadal, zdobywając nowych zwolenników po tak długim czasie. Inne gatunki (często istniejące już wcześniej) to rock symfoniczny (dłuższe utwory, mniej wokali, szerokie instrumentarium, często nawiązujące do brzmienia z lat 70-tych), progmetal, fusion i wiele innych kombinacji. Lecz tak jak gabrielowski Genesis, czy Yes NIE MOŻNA już grać!.

Słuchanie Radia "Wywrotowego" - w latach 70-tych słuchało się stacji na tzw. falach krótkich, dostępne były "Radio Wolna Europa", "Radio BBC", "Głos Ameryki", Radio watykańskie i inne... ostrzegano wszystkich, że słuchanie tych stacji może być...

w alternatywie było tylko...

 Dalsze opisy - indeks stron